Կրկին եթերում

Հարգելի բարեկամներ,

Կրկին կփորձեմ եթերում երևալ, գոնե մեկ-մեկ։

Կիսվեք գիտելիքներով

Գիտելիքներ ստացող և դրանք չկիսող մարդը նման է փայտե տակառի, որի մեջ մի կողմից անընդհատ ջուր է ներարկվում: Ստացած գիտելիքներն իր մեջ պահելով, տակառը վաղ թե ուշ ճնշման տակ կպայթի: Կիսվելով մեր իմացածով, տակառի մյուս ծայրում անցք ենք բացում, տեղ բացելով նոր գիտելիքների և նվազեցնելով պայթելու վտանգը: 

Իմ խոսքերը չեն, բայց լավ է ասված...

Մեծագույն սխալը ամեն ինչ նվիրելն է նրան, ով նվերի արժեքը գնահատել ու նվերներ տալ չգիտի...

Ագռավն ու նապաստակը

Նիգերիական առակ

Ագռավն ամբողջ օրը նստած ծառի ճյուղին բան չէր անում: Մի օր նրան մոտեցավ նապաստակն ու ասաց.

- Ագռավ ախպեր, էրնեկ քեզ, ամբողջ օրը քեզ համար նստած ես ծառի վրա ու բան չես անում: Ես ել եմ ուզում քեզ նման բան չանել:

- Է մի՛ արա, - պատասխանեց ագռավը:

Նապաստակը նստեց ծառի տակ և սկսեց բան չանել: Այդ պահին կողքով անցնում էր աղվեսը: Տեսավ իր համար նստած նապաստակին, վրա հասավ ու կերավ շլդիկին:

Եթե ուզում ես քեզ համար նստել ու բան չանել, ուրեմն առնվազն պետք է շատ բարձր նստած լինես:

Հայը

Վերցրեք ձեթի մի կաթիլ և կաթեցրեք այն նույն ձեթով լի մի ամանի մեջ: Այժմ փորձեք գտնել այդ կաթիլը: Հիմա վերցեք մի կաթիլ ևս և այն կաթեցրեք ջրով լի մի կաթսայի մեջ: Իսկույն ձեթի կաթիլը ջրի երես դուրս կկա, կենտրոնանալով և բոլորի ուշադրությունը իր վրա գրավելով: Այդպես էլ հայը... Իր երկրում այլ հայերի մեջ չի նկատվում, բայց բավական է դուրս գա մեկ այլ միջավայր, օտար երկիր, իսկույն աչքի է ընկնում իր խելքով, աշխատասիրւթյամբ և աչքաբացությամբ: 

Էշն ու փիղը

Էշն ու փիղն ընկերություն էին անում: Օրերից մի օր էշն առյուծի պալատում լավ պաշտոն ստացավ ու քիթը ահավոր ցցեց:
- Այ փղի՞կ... էլի ամբողջ օրը ջրհորներում էդ մեծ կնճիթովդ հիմար-հիմար ջուր ե՞ս պղտորում: Լավ էլի, գոնե մի կարգին գործո՛վ զբաղվի, գործո՛վ...
Որոշ ժամանակ անց էշի պես աշխատելու համար էշի պաշտոնը բարձրացրեցին:
- Այ փղի՞կ, բա ո՞նց ես է՞... էլի հին գործի՞ն ես... լավ է, ապրե՛ս... էդպես շարունակի՛ր...
Անցան տարիներ էշն ու փիղը ծերացան ու սատկեցին: Փղի գերեզամանաքարի վրա փորագրված էր՝ ՓԻՂ, իսկ էշի շիրմաքարի վրա՝ ԷՇ:

Նապաստակն ու աղվեսը

Մի օր նապաստակը սիրահարվեց աղվեսին: Անտառային գետակի խոխոջյունի ներքո նապաստակն աղվեսին ամուսնության առաջարկ արեց: Աղվեսը չմերժեց և քթի տակ աննկատ ծիծաղեց:

- Ին~չ լավն է իմ հարսնացուն, - պատմում էր նապաստակն ընկերներին, - մի մորթուն նայեք՝ ինչքան փայլուն ու գեղանի է: Իսկ աչքե~րը....  աչքերը կարծես հուր ու կրակ լինեն: Մռութը բա՝ ուտելու բան:

Զուր էին ընկերները հորդորում նապաստակին հեռու մնալ աղվեսից:
- Ա՛յ տղա, էլ նապաստակների մեջ աղջիկ չի մնացե՞լ, գնացել ես աղվեսին սիրահարվել, - ասում էին ընկներները, - գլուխդ կուտի մի օր:

-  Ո՞նց թե, - կուրծքը դուրս ցցելով  զայրանում էր նապաստակն ընկերների վրա, - բա ես է՞դ տղեն եմ... կինը կին է՝ աղվես լինի, թե նապաստակ... ի՞նչ տարբերություն...

Հետո նա գնում էր ու ընկերուհուն բարկացած պատմում, թե ինչ անտաշն են իր ընկերները: Աղվեսը փաղաքշում, հանգստացնում էր իր սիրեցյալին և քթի տակ աննկատ ծիծաղում:


Վերջապես մոտեցավ հարսանիքի օրը: Հարսնացուի բարեկամներն անհամբերությամբ էին սպասում այդ օրվան... Իսկ նապաստակները զբաղված էին նոր հագուստներ և թանկարժեք զարդեր ձեռք բերելով, որպեսզի զարմացնեն խնամիներին:   Փեսացուն անհամբերությամբ սպասում էր, թե երբ է ավարտվելու խնջույքը, իսկ հարսնացուն քթի տակ աննկատ քմծիծաղ էր տալիս...

Երբ աղվեսները սկսեցին հոշոտել խնամիներին, փեսացուն ծնկի եկած խնդրեց աղվեսին խղճալ իրեն... սակայն աղվեսը՝ ձեռքերը կրծքին ծալած, միայն քահ-քահ ծիծաղում էր...

Inspired by Vazgen Ovyan